Een extatische vervoering: het verliezen van zichzelf onder de invloed van een krachtige emotie of een geestelijke impuls die diepe opwinding of vurigheid opwekt.

“In de taal van het soefisme betekent jadhba (aantrekking) dat een dienaar door God Zelf naar Hem wordt aangetrokken, en daardoor wordt gezuiverd van menselijke onvolkomenheden in geestelijke verheffing, en begiftigd wordt met goddelijke eigenschappen of verheven morele kwaliteiten, zoals vermeld in de Koran. Het betekent ook het helder voelen en waarnemen van de manifestaties van goddelijke Majesteit en Eenheid. Een gezuiverde ziel die ontvankelijk is voor zulke manifestaties geeft zich over aan de stromingen die uit de hogere rijken voortkomen en zwemt, als een bedreven zwemmer, in vervoering — in diepe overgave aan God, zonder angst of bezorgdheid.”¹⁾

“Er zijn twee soorten aantrekking. De eerste wordt innerlijk gevoeld en uit zich niet uiterlijk. Zo iemand bemint God, voelt een groot genoegen en vreugde in het naleven van Zijn geboden, en ervaart een voortdurende aantrekking tot de bron van een diepere verrukking. De tweede soort aantrekking is die welke zich openlijk uit. Iemand die deze aantrekking ervaart, kan niet anders dan ze tot uitdrukking brengen als extase. Door een steeds toenemende aantrekking door God leeft hij of zij in vervoering, in overmatige vreugde en met groot geluk.

Degenen die zich niet bewust zijn van zulke graden van geestelijke verheffing, denken dat zo’n persoon krankzinnig is. Het volgende distichon van ‘Abdu’l-‘Aziz Majdi Efendi drukt deze graad van vervoering op betekenisvolle wijze uit:

Er is een soort waanzin die ‘aantrekking’ heet — een veilige overwinning.

Daardoor stijgen de geheimen van waanzin steeds hoger en hoger.”²⁾

“Het gevoel van aantrekking komt soms als een goddelijke gunst, als beloning voor de zuivere intentie en standvastigheid van een zoeker die God wil bereiken; het helpt hem of haar om in een enkel ogenblik het hemelrijk van volmaaktheid te betreden.”³⁾

“Mawlana Jalal al-Din Rumi was een man van waarheid die altijd naar God rende en ook anderen deed rennen; een evenwichtige man van aantrekking die op elk moment overliep van liefde en vurigheid en, door liefde te onderwijzen, allen om hem heen in vuur en vlam zette. Naast zijn kennis, genegenheid en brandend verlangen was hij ook een held van eerbied en ontzag; een krachtig stemgeluid dat iedereen opriep tot God en tot dat gezegende doel. Zijn tevredenheid vloeide voort uit Gods welbehagen, en zijn liefde en verlangen waren manifestaties van goddelijke genade — hij was een alomvattende meester.”⁴⁾

“Wanneer de Imam van Alvar in vervoering (aantrekking) raakte, zei hij met een stem die kippenvel bezorgde: ‘Moge God ons werkelijk mens maken.’ Met dit gebed verlangde de eerbiedwaardige man ongetwijfeld ernaar de volmaakte — of universele — mens te worden.”⁵⁾

“Ons geweten (onze bewuste natuur) wijst op eeuwig geluk. Wie luistert naar zijn waakzame geweten, hoort het telkens weer zeggen: eeuwigheid. Zelfs al kregen we het hele universum, het zou nooit het gemis aan eeuwigheid kunnen vergoeden, want we dragen een aangeboren verlangen en zijn ervoor geschapen. Onze natuurlijke neiging (aantrekking) tot eeuwig geluk komt dus voort uit een objectieve werkelijkheid — het bestaan van de eeuwigheid en ons verlangen ernaar.”⁶⁾

“Het geweten herkent God door zijn aantrekking: In het geweten bevindt zich een aantrekking, een verliefdheid; het geweten voelt dat het voortdurend wordt aangetrokken door de kracht van een onweerstaanbare trek. Als de Al-Schone, Genadige zich zonder sluier blijvend zou openbaren, zouden bewuste wezens worden overweldigd door vervoering.”⁷⁾

English

Türkçe