“Hij geeft het leven en doet sterven.” (Araf, 7:158)

“Elke ziel is gebonden om de dood te proeven.” (Al-Imran, 3:185)

“Slapen is de broer van de dood.” (Profetisch gezegde)¹⁾

“Net zoals het levendige gezicht van de aarde, evenals haar schepselen en levende wezens, getuigen van het noodzakelijke bestaan en de eenheid van een Al-Wijze Maker, zo getuigen deze levende wezens door hun dood van de eenheid en eeuwigheid van een Al-Levend, Al-Permanente.”²⁾

“Naast het zijn van een middel tot ontelbare voordelen en gunsten, is solidariteit en eenheid gebaseerd op oprechtheid het sterkste schild en steunpunt tegen angst, en zelfs tegen de dood. Want wanneer de dood komt, neemt Hij één ziel. Een persoon die zich in ware eenheid met zijn medemensen inzet voor het verkrijgen van Gods welbehagen en de verwezenlijking van de doeleinden die met het Hiernamaals te maken hebben, bezit net zoveel zielen als zijn broeders en zusters. Daarom ontmoet zo iemand de dood met een glimlach en zegt: ‘Hoewel slechts één van mijn zielen sterft, zullen mijn andere zielen blijven leven en mij evenveel beloningen opleveren als zij. Dus door middel van deze zielen zal ik blijven leven wat betreft de beloning; ik sterf alleen met betrekking tot de zonden.’”³⁾

“Een van de meest invloedrijke middelen om oprechtheid te bereiken en te bewaren is de ‘overdenking van de dood.’ Terwijl langetermijnwereldse ambities oprechtheid ondermijnen en leiden tot showgedrag en wereldlijkheid, leidt de ‘overdenking van de dood’ iemand tot het verafschuwen van schijnheiligheid en het verkrijgen van oprechtheid. Door de dood nooit te vergeten en altijd de vergankelijke aard van dit wereldse leven in gedachten te houden, kan men zich beschermen tegen de trucs van de zondige ziel.”⁴⁾

“Zonder ziekte zouden goede gezondheid en gemak onverschilligheid veroorzaken, waardoor de wereld als aangenaam wordt gepresenteerd en mensen onbewust van het Hiernamaals blijven. Door hen af te leiden van de gedachte aan de dood en het graf, laten gezondheid en gemak hen het levenskapitaal verspillen aan triviale zaken. Maar ziekte geeft hen plotseling bewustzijn en spreekt tot het lichaam: ‘Je bent niet onsterfelijk en bent niet aan je eigen lot overgelaten. Je hebt een taak. Geef je arrogantie op; denk aan Degene die je heeft geschapen; weet dat je het graf zult binnengaan, en maak de noodzakelijke voorbereiding!’”⁵⁾

“… de dood is niet angstaanjagend; het is niet zoals het lijkt te zijn. Gebaseerd op het licht van de wijze Koran, hebben we overtuigend uitgelegd in vele delen van de Risale-i Nur dat voor gelovigen de dood een ontslag is van de moeilijkheden van de taken van dit leven. Bovendien is het een middel van hereniging met negenennegentig familieleden en geliefden die al naar de andere wereld zijn geëmigreerd. Het is ook een middel om het ware vaderland en het eeuwige geluk te betreden. Het is een uitnodiging tot de weiden van het Paradijs vanuit de gevangenis van deze wereld, en het is het moment waarop men een beloning ontvangt uit de genade van de Almachtige Schepper in ruil voor een dienst. Aangezien dit de werkelijkheid van de dood is, zouden we de dood niet moeten beschouwen als iets angstaanjagends, maar als de voorbode van genade en geluk.”⁶⁾

“Door het licht van de Koran zag ik dat hoewel het sluier van de dood zwart, donker en lelijk is, voor gelovigen zijn ware gezicht stralend en mooi is. We hebben deze waarheid overtuigend uitgedrukt in verschillende delen van de Risale-i Nur. Bijvoorbeeld, zoals we uitlegden in het Achtste Woord en de Twintigste Brief, is de dood geen uitsterven en eeuwige scheiding; het is eerder de inleiding tot het eeuwige leven, het begin ervan. Het is een rust van de moeilijkheden van het leven, een demobilisatie. Het is een verandering van verblijfplaats. Het is het ontmoeten van de karavaan van je vrienden die al naar de Tussenwereld van het graf zijn gemigreerd, en ga zo maar door. Ik zag het ware, mooie gezicht van de dood door dergelijke realiteiten. Het was niet met angst, maar met een zekere verlangen dat ik naar het gezicht van de dood keek. Inderdaad, in zekere zin was het met verlangen, en ik begreep een deel van de betekenis van de soefisten’ ‘overdenking van de dood.’”⁷⁾

“De Almachtige is ook Al-Wijs en Al-Compassievol. Daarom vereist Zijn wijsheid en compassie dat de meeste toekomstige gebeurtenissen worden verhuld, want aangezien mensen veel van deze als onaangenaam beschouwen, zou enige voorafgaande kennis ervan pijnlijk zijn. Dit is de reden waarom we niet weten wanneer we zullen sterven en waarom de tegenslagen die we zullen ervaren achter de sluier van het Ongeziene blijven.”⁸⁾

“‘Hij doet sterven’ betekent dat Hij je ontslaat van de plicht van het leven, je verblijfplaats verandert van deze vergankelijke wereld naar een eeuwige, en je ontslaat van de last van dienst. Met andere woorden, het neemt je van het leven naar het Hiernamaals. Deze uitdrukking kondigt aan: Goed nieuws! De dood is geen vernietiging of het gaan naar het niet-bestaan, geen eeuwige scheiding of een toevallige gebeurtenis zonder een auteur, en stuurt je naar het eeuwige geluk dat je echte thuis is. De dood is de deur naar vereniging met de Tussenwereld, waar je zult ontmoeten met 99 procent van je vrienden.”⁹⁾

“O mensen, weten jullie waar jullie heen gaan, waar jullie naartoe worden gedreven? Jullie gaan naar de sfeer van genade, naar de vredige Aanwezigheid van de Aller-Mooiste van Majesteit. Een gelukkig leven van duizend jaar in deze wereld kan niet worden vergeleken met een uur leven in het Paradijs, en duizend jaar leven in het Paradijs kan niet worden vergeleken met een uur van het aanschouwen van Zijn Gelaat van uiterste schoonheid. Alle schoonheid en pracht die in de schepselen van deze wereld te zien is, inclusief de geliefden die zo fascineren en obsederen, zijn slechts schaduwen van één manifestatie van Zijn schoonheid en de schoonheid van Zijn Namen. Het Paradijs en zijn charmes zijn slechts manifestaties van Zijn genade; alle verlangen, liefde en aantrekkingskracht zijn slechts flitsen van het licht van Zijn liefde. Jullie gaan de Aanwezigheid binnen van Degene die eeuwig aanbeden wordt en altijd geliefd is, en jullie worden uitgenodigd in het Paradijs, Zijn eeuwige feestplaats. Dus ga het graf in met een glimlach.”¹⁰⁾

“Als je raad wilt, is de dood voldoende. Degene die aan de dood denkt, ontheft zichzelf van zijn of haar liefde voor de wereld en streeft naar het volgende leven.”¹¹⁾

“De zieken, de onderdrukten en de verdrukten vormen een groot deel van de mensheid. Het geloof in de Opstanding heeft een grote invloed op hun geesten. De patiënten vinden hoop in het gezicht van de dood die hen op elk moment nadert en het graf waartoe ze rennen, alleen door dat graf te zien als een gang die opent naar de andere wereld. Als zij het graf niet beschouwen als een weg naar geluk en een middel naar eeuwigheid, zullen zij nooit gelukkig zijn.”¹²⁾

“Dus diende hij zowel zijn zaak als de bekering en het eeuwige geluk van velen anderen. Concluderend zouden moslims de waarde van de religie waarmee zij gezegend zijn moeten kennen en de waarde die deze religie hen heeft opgeleverd. Ze zouden zich bewust moeten zijn van het feit dat dit universum voor hen is gecreëerd, met alles wat het bevat in hun dienst. Daarom, bewust van hun uitzonderlijke waarde, zouden ze deze wereld niet voor een lage prijs moeten verlaten. Hun overweging zou als volgt moeten zijn: ‘Ik verlaat de wereld, maar ik verlaat een wereld die zijn ware baan heeft gevonden—die het doel van zijn schepping heeft bereikt. Mijn dood zou ook een mysterieuze sleutel moeten zijn om de deuren van het Paradijs voor mij te openen, en terwijl mijn persoonlijke kleine licht wordt gedoofd, zouden ontelbare nieuwe lichten moeten beginnen te schijnen.’”¹³⁾

Ali Ünal, The Resurrection and the Afterlife

Bediüzzaman Said Nursi, The Resurrection and the Hereafter

Hikmet Işık, “What Is the Purpose of Death?”, The Fountain, Issue 46, April–June 2004.

Mehmet Ateş, “Dying and Living Twice: Death Is Not the End”

Pim van Lommel, Consciousness Beyond Life: The Science of the Near-Death Experience

English

Türkçe