“Geestelijke waakzaamheid is een innerlijke vurigheid, een diepe liefde, een vermogen tot enthousiasme en geestdrift dat de geestelijke gevoelens actief, levend en gereed tot handelen houdt. Toch kan ook deze vitaliteit worden bedolven onder het puin van gewenning en vertrouwdheid. De witte sintels binnenin kunnen afkoelen, gevoelens en fijnzinnige vermogens kunnen verschrompelen. Men kan zelfs een periode van verflauwing binnengaan — van verdorring en zelfs ontbinding. Dat geestelijke waakzaamheid door gewenning verdwijnt, is in zekere mate een vereiste van onze natuur. Het is vrij moeilijk, ja zelfs onmogelijk, deze wet van de natuur te overstijgen — vooral voor wie nog niet een bepaalde diepte van geloof heeft bereikt en wiens innerlijk leven nog niet voldoende is ontwikkeld.”¹⁾

“Geestelijke (of metafysische) waakzaamheid is een innerlijke houding — een soort morele en geestelijke paraatheid. In haar positieve betekenis houdt het in dat gelovigen een uitzonderlijk sterke en vastberaden gezindheid bezitten voor alles wat goed en toegestaan is. Zij zijn met zulke zaken vervuld en streven er voortdurend naar ze te verwezenlijken.”²⁾

“Geestelijke waakzaamheid — of volharding in het goede en weerbaarheid tegen het kwade — betekent enerzijds het in werking stellen van de wegen van dienstbaarheid, het opbouwen van een mechanisme en het draaiende houden daarvan, en anderzijds een voortdurende en vasthoudende weerstand tegen zonden en immoraliteit. Met andere woorden: geestelijke waakzaamheid betekent vluchten voor ongeloof en ontkenning zoals men vlucht voor een giftige slang, door zich vast te houden aan God, Zijn Boodschapper en het systeem dat door de Boodschapper is gebracht. In feite verduidelijkt de volgende hadith dit punt: ‘Wie over de volgende drie eigenschappen beschikt, zal de zoetheid van het geloof proeven: hij bij wie God en Zijn Boodschapper dierbaarder zijn dan al het andere; hij die een ander liefheeft enkel omwille van God; en hij die er een afkeer van heeft om terug te keren tot ongeloof zoals hij er een afkeer van heeft in het vuur geworpen te worden.’”³⁾

Turkije is jarenlang blootgesteld geweest aan intellectuele, conceptuele en morele corruptie; daarom kan het worden beschouwd als het epicentrum van geestelijke waakzaamheid, aangezien het, meer dan enig ander land, werd gekweld en verstoord in zijn geschiedenis en nationale cultuur.”⁴⁾

“Wanneer een natie — net zoals zij toekomstige generaties opleidt die de toekomst van het land moeten dragen in de moderne wetenschappen — ook in staat is haar verleden volledig te onderwijzen, met haar hoogte- en dieptepunten, haar opklimmingen en haar valpartijen, en hen kan meenemen naar die legendarische periode waarin zij haar hoogtepunt bereikte; wanneer zij hun liefde en geestdrift kan aanwakkeren en in hen heldhaftige gedachten en gevoelens kan ontwikkelen; en wanneer zij bovendien de verraderlijke daden van haar vijanden, de geestelijke en materiële verwoesting die zij ziet, weet te gebruiken om in haar kinderen geestelijke waakzaamheid te vestigen — dan heeft zij het beste van het beste volbracht. Dan heeft zij een grote sprong voorwaarts gemaakt en het elixer van onsterfelijkheid geïnjecteerd in elke burger die zij tot het niveau van haar eigen generatie weet te verheffen.”⁵⁾

“Het leven bloeit in de kindertijd, groeit in de jeugd door geestelijke waakzaamheid en inspanning op het pad van de waarheid, en behoudt in de ouderdom zijn vitale energie door het verlangen naar hereniging met de geliefden die reeds zijn heengegaan. Hoe betreurenswaardig is het voor de ongelovigen dat zij het leven soms als komedie, soms als tragedie ervaren, en daarmee de menselijke aanleg voor vurige hoop en dankbaarheid verstikken.”⁶⁾

“Een andere belangrijke zaak bij het bereiken van taqwā — of het verdiepen ervan in nieuwe dimensies — is zich gedurende bepaalde tijden van het jaar los te maken van het dagelijkse werk en zich te wijden aan bezigheden die geestelijke waakzaamheid kunnen wekken.”⁷⁾

English

Türkçe