“Sofisterij is het gebruik van slimme maar misleidende argumenten, vooral met de bedoeling te misleiden.”¹⁾

“… het gematigde niveau van de kracht van intellect wordt wijsheid genoemd. ‘Sofisterij’ is de uiterste staat van de kracht van intellect, in de zin van het verklaren van het juiste als het verkeerde en het verkeerde als het juiste. ‘Idiotie’ of ‘domheid’ is het onvoldoende niveau van de kracht van intellect, in de zin van het niet in staat zijn om iets goed te begrijpen, zelfs de eenvoudigste zaken niet te kunnen bevatten. Het gematigde niveau wordt ‘wijsheid’ genoemd, wat de capaciteit aangeeft om zaken en gebeurtenissen goed te evalueren en te onderscheiden tussen wat waarschijnlijk gunstig of ongunstig zal zijn.”²⁾

“… de kortste, veiligste, gemakkelijkste en meest voordelige weg in de menselijke moraal en gedragingen is de weg die is vastgesteld door het Rechte Pad en het volgen van de gematigde, middenweg tussen extremen. Bijvoorbeeld, als de kracht van rede gescheiden wordt van wijsheid, van de middenweg, en afwijkt van gematigdheid komt het terecht in een van de twee extremen: schadelijke demagogie en sluwheid, of rampzalige domheid en dwaasheid. Het ondervindt allerlei moeilijkheden op deze lange en kronkelige paden.”³⁾

“De edelste Boodschapper (vrede en zegeningen zij met hem), had een volmaakte natuur die perfect in balans was, en hij gehoorzaamde strikt de goddelijke bevelen op: ‘Volg dan wat juist is (in iedere aangelegenheid van de Religie), zoals je bevolen wordt (door God)’ (11:112). Zijn biografie toont duidelijk aan dat hij altijd gebalanceerd en rechtlijnig was in al zijn daden en situaties. Hij vermeed voortdurend het overgaan in allerlei extremen. Bijvoorbeeld, volkomen vrij van zowel domheid als demagogie of sofisterij, de twee uiterste punten van intellect die wijzen op corruptie, werkte zijn intellect of kracht van rede juist altijd in overeenstemming met wijsheid; dit is het punt van balans, waarop de rechtvaardigheid is gebaseerd. Eveneens, wanneer hij zijn kracht of vermogen van woede gebruikte, volledig verwijderd van zowel lafheid als razernij, de uiterste punten van deze kracht die de corruptie ervan aanduiden, handelde hij altijd met gezegende moed, het middelpunt. Zijn kracht van passie, absoluut gezuiverd van zowel kilte als versplintering, volgde altijd de strikte verhevenheid, de middenweg. Dit is het punt van balans, dat de corruptie van deze kracht tegengaat. En zo verder…”⁴⁾

“Tegenwoordig is alles wat in de naam van debat in kranten en op televisie wordt gedaan slechts nutteloze discussie en sofisterij. In plaats van iets aan de andere partij te vertellen door positief te handelen, worden veel onproductieve discussies gevoerd, en uiteraard kan er geen resultaat behaald worden. Aan de andere kant, als men kan handelen met het principe: ‘De persoon die zich vermaakt met de schaamte van de gesprekspartner is meedogenloos,’ zal de andere partij niet in staat zijn hun fout te verdedigen, zal de invloed van de huidige feiten toenemen, en zullen betere inzichten over het besproken onderwerp ontstaan.”⁵⁾

“De diepte van helder water weerspiegelt de diepte en welsprekendheid van de Koran. De Koran verstoort de menselijke geest en het hart niet met filosofische spelletjes, sofisterij, of raadsels van logica. Alles is daarin zeer duidelijk, en er zijn geen logische spelletjes. Het is een directe en duidelijke uitdrukking van de waarheid.”⁶⁾

“In het verlichte klimaat van de Koran wordt het intellect een metgezel van de geest, gekleurd door wijsheid langs het rechte pad, zonder in sofisterij aan het ene uiterste of domheid aan het andere uiterste te vervallen.”⁷⁾

English

Türkçe