De betekenis van een wezen dat naar zichzelf verwijst en niet naar de goddelijke Namen en Attributen. Een betekenis dat aan dingen en gebeurtenissen wordt gegeven door achteloosheid, ontdaan van het zuivere licht en bewustzijn van het geloof.

“Zowel zelfverwijzende betekenis als betekenis door letter behoren in wezen tot de Arabische grammatica. Een ‘ism’ (zelfstandig naamwoord of naam) heeft een betekenis op zichzelf (zelfverwijzende betekenis). Dat wil zeggen, als je het als een woord zegt, begrijpt de aangesproken persoon de betekenis ervan. Een ‘harf’, letter (of voorzetsel) op zichzelf is onbegrijpelijk omdat het geen zelfstandige betekenis heeft. Bijvoorbeeld, voorzetsels als “met, van, naar, in” geven op zichzelf geen betekenis. Om hun betekenis te begrijpen, moeten ze in verband staan met andere woorden.

Zoals Bediüzzaman speciale betekenissen toekent aan de zinsdelen djuz (deel) en kull (geheel), zo geeft hij hier ook nieuwe betekenissen aan de begrippen ‘anders-aanduidende betekenis’ (betekenis per letter) en ‘zelfverwijzende betekenis’ (betekenis per naam). Meer bepaald gebruikt hij deze als sleutelbegrippen voor de interpretatie van het bestaan. Hij gelooft dat het een verkeerd perspectief is om het universum te bekijken met zelfverwijzende betekenis, dat wil zeggen, de dingen eenvoudigweg te zien als op zichzelf staande wezens of als producten van oorzaken. In plaats daarvan stelt hij dat de dingen in het universum moeten worden bekeken met betrekking tot datgene waarnaar zij verwijzen. Zo moeten de zegeningen, de Schenker van deze zegeningen in herinnering brengen; de schoonheid en kunst in de schepping moeten de Kunstenaar in herinnering brengen, en oorzaken moeten de ware Veroorzaker Die ze schept in herinnering brengen.”¹⁾

“… de wijze Koran is de meest verheven uitlegger en een meest welsprekende vertaler van dit universum (een macro-Koran). Het is het Criterium dat de mensen onderwijst in de waarheden van de schepping -De goddelijke wetten betreffende de schepping en de werking van het universum-ingeschreven door de Pen van Macht op de bladen van het universum en de bladzijden van de tijd. Het laat de betekenis van een ander (vanwege hun Maker) zien en zegt: “Hoe mooi zijn zij gemaakt, hoe zinvol wijzen zij op de Schoonheid en de Genade van de Maker. Zo toont het de ware schoonheid van het universum.

De filosofie, gericht op het ontwerp en de versiering van de ‘letters’ van de schepping, is de weg kwijt. Terwijl zij de letters van dit macro-boek zou moeten zien als de betekenis van een ander (vanwege God), ziet zij ze als betekenis van zichzelf (vanwege zichzelf) en zegt: ‘Wat zijn ze mooi,’ en niet: ‘Wat zijn ze mooi gemaakt.’ Door dit te doen hebben zij het heelal beledigd, en deze over hen laten klagen. Inderdaad, filosofie zonder godsdienst is een drogreden, gescheiden van de werkelijkheid en een belediging van het universum.”²⁾

“… alles, met betrekking tot zijn eigen zelf (met betrekking tot zelfreferentiële betekenis), is in wezen niet-bestaand, contingent, vergankelijk en sterfelijk. Maar met betrekking tot het zijn als een letter in een woord om iets anders te betekenen dan zichzelf, en met betrekking tot het zijn van een spiegel die de Namen van de Al-Majestueuze Maker weerspiegelt en die met verschillende taken is belast, is het bestaand, ervarend en ervaren.”³⁾

“Het geeft toe dat alle dingen bestaan uit de manifestaties van Goddelijke Namen, gewijd aan Zijn dienst, en zijn belast met het zijn van spiegels die deze weerspiegelen. Het behoedt ons voor achteloosheid door ons in staat te stellen door alles heen naar Hem toe te reizen, door ons altijd bewust te maken van Zijn aanwezigheid. Kortom, deze weg beschouwt de wezens als niet bestaand en niet werkzaam voor zichzelf; hij stelt veeleer dat de wezens functioneren als tekenen en functionarissen van God, de Almachtige.”⁴⁾

“Kortom, heb de wereld en haar schepselen lief, niet omwille van zichzelf, maar in naam van hun Schepper en de betekenis die zij bevatten. Heb niets lief omwille van zichzelf (met betrekking tot zelfverwijzende betekenis). Zeg liever: ‘Hoe mooi zijn ze gemaakt!’ Zeg niet: ‘Wat zijn ze mooi!’ Heb in uw hart niet lief wat niet van Hem is. Stel uw hart niet op datgene wat Hem niet is, want het hart is de spiegel van de Eeuwig-Gezochte en behoort Hem toe.”⁵⁾

“Zoals wij in vele hoofdstukken hebben uiteengezet, is alles ‘niets’ in zijn eigen aspect, of met een naar zelfverwijzende betekenis. Aangezien niets op zichzelf kan bestaan, is het bestaan van alles afhankelijk van God. Aangezien het bestaat als een manifestatie van de permanente Goddelijke Namen, heeft het een permanente, sublieme werkelijkheid doordat het de Goddelijke Naam weerspiegelt die zijn bestaan veroorzaakt. Ten opzichte van de andere-aanduidende-bedoeling is het niet niet-bestaand; want het draagt de schaduw van een eeuwig bestaan. Het heeft een zekere waarheid, het is onveranderlijk en subliem; omdat het een soort constante schaduw is van een eeuwige goddelijke Naam.”⁶⁾

“Hierdoor is de liefde tot God, die zijn oorsprong vindt in de kennis van God, het belangrijkste ‘ferment’ in alle stappen naar heiligheid, want zij verandert ingewijden, verheft hen tot hogere rangen, en geneest alle geestelijke ziekten. Deze weg heeft echter een risico: Geliefden kunnen van volledige bescheidenheid en het smeken tot God overgaan tot vertroeteling en gracieuze verwachtingen waardoor ze zich ongebalanceerd en onevenwichtig gaan gedragen.

Voor de minnaars wordt deze liefde een vergif en vergroot zij hun geestelijke ziekte, wanneer zij zich tot andere dingen dan God wenden, wanneer zij zelfverwijzende betekenis aannemen in plaats van anders-indicatieve betekenis. Wanneer zij iemand anders dan God liefhebben, kunnen zij hen liefhebben om hun persoonlijke volmaaktheden en hun geestelijke genade, niet omwille van God of hun functie als spiegel van Zijn Namen. Hoe volmaakt en groot die andere mensen ook mogen zijn, elke liefde die niet in naam van God en Zijn Profeet is, verhult de liefde van God. Zo’n liefde wordt geen middel tot de liefde van Gods, maar juist een bedekking. Maar indien zo’n liefde gekoesterd wordt vanwege- of in den naam van God, leidt zij de geliefden tot de liefde des Gods, wat resulteert in een manifestatie van de Goddelijke liefde.”⁷⁾

Ander-Indicatieve betekenis

English

Türkçe